EL NIONIO's profileΠΥΛΗ ΕΛ ΝΙΟΝΙΟPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 19 ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ ΑΛΛΑ ΔΕ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ ΕΤΣΙ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ Σκηνοθεσία:Αγκ Λη Παίζουν:Ντιμίτρι Μάρτιν, Εμίλ Χιρς, Λιβ Σράιμπερ, Ιμέλντα Στάντον Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Εβραίων είναι ιδιοκτήτες ενός μικρου μοτελ της συμφοράς κοντά στη περιοχή του Γούντστοκ.Έχοντας μείνει πίσω στη πληρωμή των δόσεων του δανείου της τράπεζας που πήραν για να κτίσουν το μοτέλ η απειλή κατάσχεσης πλησιάζει ολοταχώς.Ο γιός τους ο νεαρός Έλλιοτ προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βρει τρόπο να κρατηθεί το μοτέλ στη ζωή ερχόμενος συχνά σε σύγκρουση με τη στενοκέφαλη και ιδιορρυθμη μητέρα του ενώ ο πατέρας του απλά παρατηρεί.Έρχεται η στιγμή όμως που εμφανίζονται κάποιοι διοργανωτές συναυλιών που οργανώνουν ένα τριήμερο μουσικής και ειρήνης στο Γούντστοκ.Οι διοργανωτές συμφωνούν με τον Ελλιοτ το μοτέλ να χρησιμοποιηθεί σαν διαμονή για κάποιους απο τους θεατές που βέβαια ειναι χιππυς.Η μάνα του Έλλιοτ έχει τις αντιρήσεις της,ο πατέρας παρατηρητής αλλά ο Έλλιοτ συνειδητοποιεί πως με το φεστιβάλ αυτό όχι μόνο ξεχρεώνει η οικογένεια το δάνειο αλλά το μοτέλ θα έχει σημαντικα κέρδη και ο ιδιος θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει απο κοντά το μεγαλύτερο φεστιβάλ ροκ μουσικής που έγινε ποτέ.Φυσικά στο μοτέλ μαζεύονται διάφοροι περίεργοι τύποι,ένας τραβεστι σεκιούριτυ πρώην στρατιωτικός και ένας θεατρικός θίασος ατάλαντων γυμνιστών. Δε ξέρω ποιος ήταν ο αρχικός στοχος της ταινίας,κωμωδία με χρώμα νοσταλγίας?Ταινία με ντοκυμαντερίστικο ύφος πάνω στο μεγαλύτερο και σημαντικότερο φεστιβαλ ροκ όλων των εποχών?Ακόμα το ψάχνω μια και το σενάριο δε βοήθησε στο ελάχιστο να καταλάβω.Υπάρχουν αστείες σκηνές,σκηνές εικαστικής ομορφιάς,σκηνές συγκίνησης αλλα το σύνολο είναι μάλλον μπερδεμένο.Καμμιά αναφορά στη μουσική,απλοική προσέγγιση του κινήματος των χίππυς...θυμίζει κάποιες αμερικανικές ταινίες των αρχών της δεκαετίας του 70 που κυριαρχούσε το πνεύμα "και τωρα τι γίνεται?","που πάμε μετα?" αλλά αυτές γυριζόντουσαν την εποχή που τα ερωτηματα αυτά ήταν επίκαιρα.Ο Αγκ Λη είναι καλός σκηνοθέτης,πολύ καλός αλλα το θέμα είτε δε το ήξερε είτε δε το χειρίστηκε καλά.Την επόμενη φoρά Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ Σκηνοθεσία:Ελία Σουλειμάν Παίζουν:Ελία Σουλειμαν,Σαλέχ Μπακρί, Λεϊλά Μουαμάρ Η ιστορία του Παλαιστίνιου σκηνοθέτη και σεναριογράφου της ταινίας Ελία Σουλειμάν και της οικογενειάς του απο την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους το 1948 μεχρι τις μέρες μας.Κινηματογραφικές αναφορές στο Ζακ Τατί και στο Μπάστερ Κήτον(όπως πολύ σωστα παρατήρησε ένας καλός μου φίλος).Σουρεαλιστική μαύρη κωμωδία που προσπαθεί να "βγάλει" στο πανί το παραλογο του Μεσανατολικού με μια άλλη ματιά.Η σατιρα κάποιες φορές είναι ανελέητη τόσο που περισσότερο πονάει παρα διασκεδάζει..άλλωστε γινεται να διασκεδάσει κανείς με αυτό το ζήτημα?Παρατηρήστε την απολαυστική σκηνή με το τανκ που "παρακολουθεί" τον ύποπτο που βγάζει τα σκουπίδια και μιλάει στο κινητό,παρακολουθήστε τη προειδοποίηση απαγόρευσης κυκλοφορίας έξω απο ένα dance club.Θαυμάσιες συμβολικές εικόνες μέσα απο τα μάτια ενός πρωταγωνιστή δημιουργού που δε μιλάει καθόλου σε όλη τη διάρκεια της ταινίας απο παιδί έως μεσήλικας.Το μόνο μειονέκτημα του φιλμ είναι κάποιες επαναλαμβανόμενες σκηνές που ίσως κουράσουν αλλά ως κινηματογραφική δουλειά δε μπορείς να μη το θαυμάσεις.Άλλωστε σε τελική ανάλυση ο πόλεμος ειναι παραλογος άρα παραλογο και το χιούμορ με το οποίο καυτηριάζεται. Comments (17)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://diontsaglissawyer.spaces.live.com/blog/cns!D861652310A16363!7305.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
